Nieuws

Nieuwsbrief 2017

op maart 17, 2017
Reacties uitgeschakeld voor Nieuwsbrief 2017

Nu naar school!: Haïtiaanse moeder met 5 van haar zes kinderen

Duurzame hulp door sponsoring van een kind voor zijn schoolopleiding verhoogt zijn kans op slagen! Nieuwsbrief 2017

 

Beste mensen,

 

Dank voor uw fantastische reacties op onze kerstactie om 20 Haïtiaanse migrantenkinderen in Santo Domingo naar school te laten gaan. Ze gaan!

En het zijn er meer dan 20… “Ze kloppen aan mijn deur” zegt directrice Maria Angeles, “ze willen allemaal.” En “allemaal”: dat zijn kinderen van 4 tot 14 jaar…

We hadden gezegd: 20, maar bij ons bezoek aan EZOPA, de school in Villa Mella, waren het er natuurlijk meer. Sommigen met hun moeders die op ons zaten te wachten. Jonge moeders met veel kinderen: “Na de 7e word ik geholpen”. Na de 7e is het “helpen” (sterilisatie) in een geboortekliniek gratis. Ik dacht altijd dat het vanaf de 5e was, maar misschien is het veranderd, misschien houden ze rekening met de leeftijd van moeder.

De meeste moeders spreken geen Spaans, geen Frans, alleen Haïtiaans dus de conversatie gaat moeizaam, met de hulp van een van de moeders die al wel het Spaans machtig is. Ze hebben geen geboortebewijzen van hun kinderen, zijn zelf ook niet geregistreerd. Nee, ze weten ook niet precies meer wanneer hun kinderen geboren zijn maar wel de leeftijd. Geen van de kinderen ging ooit naar school. Maar ze willen heel graag! De kleintjes staan er met stralende snoetjes en ook een wat ondeugende blik bij. De wat grotere kinderen zijn afwachtend, per slot kunnen ze heel veel beloven maar “mag ik ook???”.

Allemaal zijn ze schoon en netjes gekleed.

 

Deze kinderen en deze  moeders vormen het topje van een ijsberg (in een tropisch land…) en dat erkent de Dominicaanse staat ook. Kinderen hebben recht op onderwijs, dat is door de staat ooit vastgelegd bij de erkenning van de Rechten van het Kind. Vandaar dat president Danilo Medino onlangs per decreet heeft laten weten dat inderdaad àlle kinderen recht op onderwijs en een identiteit hebben. De openbare scholen (“escuelas publicas”) moeten daarom deze kinderen opnemen (tot dit schooljaar werd dat geweigerd) en via de school kunnen de families hulp krijgen bij het verkrijgen van identiteitspapieren. Dat is natuurlijk een geweldige vooruitgang! Maar lang niet alle ongedocumenteerde families weten dat. Lang niet alle kinderen wonen op een redelijke afstand van een “escuela publica”. Vandaar dat Ezopa aan heel jonge kinderen onderwijs geeft. Als ze ouder zijn, in de 5e of 6e klas, kunnen ze hopelijk wel het eind lopen naar die school in de andere wijk.

Directrice Maria Angeles ging praten met de Inspectie van Onderwijs en ook zij kwam er beter geïnformeerd vandaan. Alle aangemelde kinderen krijgen nu samen les op Ezopa want de leeftijden verschillen wel maar de leerniveaus niet.

Ze komen ook allemaal! Alleen als er thuis ’s morgens geen ontbijt is, komen ze niet. Op een lege maag kun je niet leren en ook nog urenlang van huis zijn. De oudere kinderen kunnen na de vakantie hopelijk doorstromen naar de volgende school.

 

 

Gea in gesprek met directrice Maria Angeles en met enkele Haïtiaanse moeders

 

En wij proberen intussen middelen te vinden om te zorgen dat al die kinderen ook na de vakantie daadwerkelijk naar school kunnen blijven gaan. Dat is de grote zorg die Maria Angeles bezig houdt. Een zorg die we alleen kunnen wegnemen door: sponsoring!

 

Het leven van deze, migranten- en vluchtelingenvrouwen is zwaar. Ze onderhouden hun gezin door dagelijks op straat producten te verkopen voor een winkelier, die soms een aantal  mannen en vrouwen in dienst heeft. De opbrengsten zijn gering. Vandaar dat de kinderen vaak meehelpen als ze niet naar school gaan.  Ze venten en lopen ook de hele dag en komen natuurlijk vooral daar waar veel mensen zijn, op straat, op markten en op stranden. Ze zijn, evenals hun moeders, makkelijke slachtoffers van criminaliteit en prostitutie.  Dat was een van de grote beweegredenen voor Rosaira, om de school EZOPA op te richten: kinderen leren lezen en schrijven én ze met andere dingen bezig laten zijn dan dat wat je op straat tegenkomt. Bovenal: leren hoe ze op een goede manier met elkaar om kunnen gaan.

Ik maak de moeders daarom duidelijk dat we van hun kinderen eisen dat ze zich op school goed gedragen. Slecht gedrag betekent echt het einde van de hulp. En thuis moet er ruimte zijn voor het maken van huiswerk …

Dat begrijpen ze.

 

                

        Ik zal mij goed gedragen, wilt u mij dan sponsoren?

Ezopa-School

De wijk waar de school staat is groot en druk, en ligt ver  van het oude centrum van Santo Domingo. Het gebouw valt meteen op met zijn warme kleuren geel en rood en heeft een vrolijke uitstraling. Het is eigenlijk een ruim woonhuis waarin met wanden enkele klaslokaaltjes zijn afgescheiden, zoals we vaak zien in dit land. Het is een beetje warm en donker binnen.  Er hangt veel bekend Nederlands illustratiemateriaal aan de muur. Ook het meubilair komt bij ons vandaan en is via verscheping hier gekomen. De (verminderde) vrachtkosten betaalt Rosaira uit de opbrengst van haar tweedehands winkel in Haaksbergen.   

 

Er wordt ijverig gewerkt op de Ezopaschool, veel hardop nagezegd, nog altijd een van de meest succesvolle leermethodes.

 

Succesvol was ook het kerstdiner:

voor elk kind een bordje eten én een doggybag met eenzelfde inhoud om thuis te delen….

Anders eten ze niet op school….

 

 

        

Petje af voor Rosaira die vanaf een foto aan de muur toekijkt op haar school!           

 Grote gezinnen….grote zorgen

Een ding is ons weer heel duidelijk geworden bij de projectbezoeken: de veerkracht van de moeders! Soms lijkt het tegen beter weten in, maar door gewoon stug door te gaan komt er misschien verbetering in hun situatie. “Hulp” na de geboorte van het 7e kind komen we niet alleen bij Haïtiaanse families tegen. In al onze projectplaatsen hebben we er enkele van in ons programma. Soms gaat het goed, maar bij enkelen zien we dat elk jaar de put weer iets dieper is geworden. Natuurlijk is het fantastisch dat de zorg om het naar school gaan een beetje van je af genomen is. Maar je kinderen moeten ook elke dag eten, zich elke dag wassen, elke dag op tijd naar school. Wat als je niets verdiend hebt? Wat als er weer geen water is? Wat als de stroom urenlang uitvalt? Waarmee betaal je de huur van het huisje als je al bijna niets te eten hebt?

            

                 Het gezin Salazar in Nagua: nog net niet dakloos…

 

Het gezin Salazar verhuist daarom elke drie/vier maanden. Als er geen geld meer is om de huur te betalen, schuiven ze door naar een nog goedkopere “woning”. Nu wonen ze met z’n achten in één hok zonder raam. Waar eindigt dit? Ook deze vader is ambulant verkoper. Ze willen het beste voor hun kinderen maar zijn machteloos. Wij zien dat onze hulp om de kinderen naar school te laten gaan niet voldoende is om ze een waardige jeugd te geven. Misschien kunnen we een tijd de huur voor een redelijk huisje

(€ 60 per maand) voor hen betalen zodat de ouders geld overhouden om hun kinderen de juiste voeding te geven. En dat graag een keertje vaker dan één keer per dag. We hebben genoeg ervaring om te weten dat kinderen uit een gezin dat fatsoenlijk woont met sprongen vooruit gaan. We gunnen het deze sterke moeder en vader en vooral hun kinderen want ze zijn allemaal bijzonder!

 

Maart is de maand van de vrouw, en 8 maart was Internationale Vrouwendag.. Aandacht hebben onze vrouwen/moeders in deze wijk niet gekregen, maar nu eventjes aan onze sterke, moedige, veerkrachtige vrouwen denken is ook goed. Door ons programma weten ze dat er aan de andere kant van de wereld solidariteit is, niet alleen in woorden, en niet alleen in maart.

 

Uit een Dominicaanse krant:

9% van de meisjes wordt vóór hun 18e jaar zwanger/moeder.

Fanny: “Gelukkig halen we dat met ons programma niet!”

Nee, maar elke tienermoeder is er wel een te veel. Ook al doet deze het  geweldig goed en gaat ze weer naar school!

 

  

 

Geen  gedwongen “kindhuwelijken”

Van oudsher werd er jong “getrouwd” in de Dominicaanse Republiek. Jong betekent zelfs  vanaf 13, 14 jaar. Gewoon samenwonen heet in de volksmond “getrouwd” zijn. Door de vele sociale verbeteringen: betere verbindingen, meer scholen,  toenemende werkgelegenheid (hoewel de werkeloosheid nog steeds enorm is), volgen jongens en meisjes langer onderwijs, halen vaker diploma’s. Vaak vinden ze werk, bijv. in de vrijhandelszones en stellen een relatie uit. Deze meisjes willen niet met 14 jaar een kind…

De kwetsbare groep zijn meisjes uit de arme, bijna ongeletterde gezinnen, de ongedocumenteerde families, de Haïtiaanse gezinnen, de gezinnen bestaande uit grootouders en kleinkinderen. Die grootmoeders en moeders hadden immers zelf al met 14 jaar een kind, of twee…. En een mond minder betekent  een zorg minder. En vooral voor deze kwetsbare groep is ons programma.

We kunnen niet voorkomen dat er leuke, jonge meisjes zijn, (soms uw of mijn sponsorkind), die verliefd worden en dan op hun 13e of 14e of iets ouder gaan samenwonen met hun vriendje. Want, zeggen de ouders, ze willen het zelf!

Ofschoon er officieel niet voor het 16e jaar getrouwd mag worden, kan niemand het samenwonen van twee onvolwassenen verbieden. Vaak is binnen twee jaar het meisje terug bij haar ouder(s). De liefde is over, een trauma en een kindje het resultaat. Maar de dames uit de “Kring van de presidentsvrouw” gaat dit probleem aanpakken, want de Dominicaanse Republiek hoort bij de 5 landen met het hoogste percentage tienermoeders. Hoe ze het gaan aanpakken hopen we u in een volgende nieuwsbrief te kunnen vertellen.

 

Mocht uw veelbelovende sponsordochter ook bij deze kortstondig gelukkige tienermoeders horen, weet dan dat we blijven helpen als we dat kunnen (soms verhuizen ze zodat we geen contact meer hebben) maar niet via ons individuele sponsorprogramma. Dat is bedoeld voor kinderen die naar school gaan en niet voor jongeren die een volwassen leven gaan leiden.

Een ding weten we uit ervaring: deze tienermoeders zullen vechten als leeuwen om te zorgen dat hun kind(eren) straks naar school kunnen gaan!

Het komt goed, het duurt alleen iets langer….

 

Onze eigen minister van Ontwikkelingshulp, Lilian Ploumen, maakt zich op het ogenblik sterk voor het recht van meisjes/vrouwen zelf te beslissen wanneer een gezin te stichten, een kind te willen. De, als reactie op het nieuwe Amerikaanse beleid,  door haar opgerichte stichting “She Decides” probeert de financiële hulp aan arme landen inzake seksuele voorlichting, anti-conceptie, kraamhulp e.d. voort te zetten. 550 Miljoen heeft ze daarvoor nodig. Er is overal ter wereld zeer positief gereageerd op dit initiatief en de fondsenwerving komt goed op gang. Deze ontwikkeling komt bijna tegelijk met de reactie van de Dominicaanse presidentsvrouw een dergelijke stichting in het leven te roepen voor haar land.

 

Sponsorkind  Windy met …. nee, gewoon

met een jonge leerlinge van haar school.

Nog desastreuzer zijn relaties van tienermeisjes met een oudere, volwassen man. Dan is er wel degelijk sprake van een onwettige relatie. Maar die wordt door ouders, verzorgers vaak door de vingers gezien: die man is meestal een kennis of kennis van een kennis…. Het wordt niet zo genoemd maar wij vinden dit wel een vorm van “gedwongen kindhuwelijken”. Ook al is het meisje het er in haar verliefdheid mee eens, het is een vorm van macht en een ongelijke relatie.  De gevolgen zijn hetzelfde als hierboven alleen is de relatie meestal nog kortstondiger en is de a.s. vader verdwenen zodra de zwangerschap zichtbaar is. Wat een vreselijk trauma voor het meisje: man weg, school voortijdig verlaten en je bent verantwoordelijk voor een kind. Ik hoop echt dat duidelijke voorlichting door de overheid (aan meisjes èn jongens) en maatregelen tegen misbruik van jongeren hierin verandering zal brengen.

Nee, in ons programma betreft dat gelukkig geen 9% van de meisjes, maar elk meisje dat het wel treft, is er een te veel. Het hoogste percentage bij ons zien we  in de wijken Boba en David van Nagua. Die beantwoorden volledig aan het beeld: hoge werkeloosheid, nauwelijks zicht op werk, slechte woonomstandigheden  en ouders/grootouders met heel weinig of geen opleiding.

 

Dovenschool CASSA heet nu CESSA

Voordat CASSA als “escuela publica” (openbare school) voor doven geregistreerd kan worden moest ze haar naam veranderen van “Centro de Asistencia” naar “Centro educativo”. Een goede zaak: een school is een educatief centrum en niet iets anders. Maar zo’n verandering moet weer officieel vastgelegd worden in documenten die langs de notaris moeten. Kortom een proces dat tijd kost. En in de tussentijd kan het Ministerie nog niet tot registratie overgaan en dus ook niet tot betaling van de salarissen van de nu bevoegde leerkrachten. We hebben laten weten dat ook wij die salarissen niet meer betalen. Dat zou ons faillissement betekenen, en dat willen we natuurlijk niet. We hebben nog heel veel andere kinderen te helpen!  Wel blijven we de overige kosten die we normaal vergoeden betalen, tot het Ministerie die overneemt. Daarbij zit o.a. het vervoer van de dove leerlingen. Achter de schermen wordt er druk gewerkt, hopelijk ook als wij niet ter plaatse zijn….

CASSA/CESSA doet er nu alles aan om te zorgen dat er volgens de regels gewerkt wordt. Door te bezuinigen op een aantal goede en ook leuke activiteiten voor de oudere leerlingen, hopen we dat we het volhouden tot die zo fel begeerde registratie een feit is. De bevoegde leerkrachten werken duidelijk op een andere manier en hebben meer oog voor het belang van creativiteit, het ontwikkelen van de motoriek van hun leerlingen. Kortom ze zijn deskundiger!

De aanleg van een goede speelplaats voor de grotere kinderen en een voor de kleintjes is nu bijna gereed. Dit is een project in samenwerking met  Wilde Ganzen. De kinderen spelen er ook al, al is de afwerking nog niet helemaal gereed.

 

 

Bevoegde leerkrachten op Dovenschool CESSA: meer creativiteit, meer beweging,

meer beroep doen op andere manieren van leren. De kinderen ontwikkelen zich  beter.

 

Het Bachillerato op Santa Rosa

Trots zijn we op onze  leerlingen die al naar de middelbare school (Bachillerato) gaan op hun eigen (doven)school Santa Rosa. Het middelbaar onderwijs vergt veel van hen en in de lessen wordt veelal gebruik gemaakt van wat de digitale snelweg juist aan deze kinderen te bieden heeft. Een onmisbaar hulpmiddel voor elke leerling om zijn (huis)werk goed te kunnen doen is een eigen tablet waarop ook een rekenfunctie voor de wiskundeles.. . En die kunnen de meeste ouders van de kinderen uit ons programma niet betalen.

 

Groot was daarom de vreugde van de school en van Brandor dat dankzij een gift van zijn padrino voor zijn verjaardag tablet kon worden gekocht. En aangezien er een aanbieding was voor de 2e voor de helft van het geld, kon ook zijn  broer er een krijgen. Met daarop een rekenfunctie voor de wiskundelessen.

 

De Werkplaatsschool  “Escuela Taller Santo Domingo”

Het is fijn als je (dove) sponsorkind zo goed leert dat het naar het Bachillerato kan, en misschien daarna wel universitair kan studeren. De dovenscholen zitten bijvoorbeeld te springen om dove leerkrachten! Zij bereiken duidelijk de beste resultaten. Maar wat als je kind niet bij die hele goede leerlingen hoort?

Op uitnodiging van Santa Rosa, bezochten we de Werkplaatsschool “Escuela taller” in het oude koloniale gedeelte van Santo Domingo. Die werkplaats raadt Santa Rosa aan voor haar oudere leerlingen die het bacchillerato niet aankunnen of zelfs de basisschool niet kunnen afmaken. De school is gevestigd in een oude kloosterruïne en de renovatiewerkzaamheden worden verricht door….de leerlingen van deze school, uiteraard onder leiding van deskundige docenten. In theorie en praktijk krijgen ze onderricht in een aantal ambachtelijke vaardigheden die meteen bij de restauratie worden ingezet. Het motto: “Monumenten voor de armen”. Het doel: kansarme jongeren een vak te leren waarmee ze zich een betere plaats op de arbeidsmarkt kunnen verwerven. De school is zeer laagdrempelig maar de vakken worden onderwezen door zeer goede leraren en vakmensen. Voor de dove leerlingen is er een docent die de gebarentaal beheerst. En iedereen is trots op de resultaten van hun arbeid! Op zaterdag staat de werkplaats ter beschikking van de leerlingen voor eigen werk. Gemaakte producten mogen mee naar huis. De bus stopt om de hoek, ze krijgen het vervoer vergoed en ook nog een klein maandloon. Een diploma wordt uitgereikt ter afsluiting van elk half jaar. En de ruïne verandert langzaam maar zeker in een prachtig monument. Wie zou daar niet trots op zijn? Wij waren enthousiast en zouden alle ouders uit Nigua die hun dove jongeren thuis houden er met de oren bij willen slepen: Kijk wat je kind zou kunnen doen!

 

  

“Escuela de Musica Fedujazz” in Cabarete

Al eerder hebben we u kennis laten maken met Maria Elena Grateraux. Zij is oud-sponsorkind van ons programma in Nigua. Haar familie woonde precies tegenover de ingang  van de school: een arme leprozenfamilie.

Tegenwoordig is het huisje van steen en het heeft zelfs een verdieping. Maria Elena woont er niet meer. Zij heeft een advocatenpraktijk in Cabarete en in Santo Domingo, is getrouwd met een aardige (Frans) man en ze hebben samen een zoon van ongeveer 11 jaar.

Het gaat haar dus heel erg goed. Maar ze zal nooit haar moeilijke jeugd vergeten Haar dankbaarheid naar ons programma, naar haar “madrina” is heel groot. Hoe belangrijk die steun voor haar was, blijkt onder meer uit haar volgende woorden:

 

“Gea, je moet tegen de sponsors zeggen dat ze een kaartje sturen naar hun sponsorkind. Ik kreeg elk jaar een kerstkaart van mijn madrina, en ik keek daar het hele  jaar naar uit. Thuis kreeg ik weinig aandacht van mijn moeder maar dat kaartje betekende voor mij dat mijn madrina om mij gaf en aan mij dacht. Ik heb geen foto’s van vroeger,  mijn ouders waren te arm, maar nog wel een paar kaarten van mijn madrina.”

 

 

Maria Elena Gratereaux, oud sponsorkind uit Nigua

 

Maar ze doet nog iets anders naast haar advocatenwerk. Ze is voorzitter van het jaarlijkse Jazz festival in Cabarete, Sosua en Puerto Plata. Vanuit die functie heeft ze in 2012 een muziekschool opgericht, speciaal voor (kans)arme kinderen en jongeren. Haar woonplaats Cabarete is erg toeristisch, prachtig gelegen aan de Atlantische Oceaan, en even berucht als Boca Chica vanwege de armoede, prostitutie en drugs: helaas de nare bijproducten van toerisme. Om de jeugd een andere toekomst te bieden, iets moois voor hun leven mee te geven, zijn de muzieklessen gratis. Iedereen  mag een instrument leren bespelen. Als het even kan, krijgen ze dat instrument mee naar huis om te oefenen. Maar er zijn helaas niet genoeg instrumenten voor de 120 leerlingen. De ouders worden actief betrokken bij de school, ze moeten zich verantwoordelijk stellen voor het instrument  en hun kind(eren) stimuleren te oefenen en naar de lessen te gaan. De eerste resultaten zijn al zichtbaar: er is één conservatoriumstudent en twee gaan er naar een hogere muziekschool.

De school krijgt veel steun van de Berkeley-universiteit in de VS o.a. in de vorm van een docent (die het hier geweldig vindt en voorlopig niet terug wil!). De artiesten van het jaarlijkse festival geven gratis workshops per instrument. Die workshops zijn voor iedereen toegankelijk, ook voor de ouders en ze zitten vol! Ook treden  enkele artiesten op voor kinderen in een dagverblijf van zwaar gehandicapte kinderen. Op de video van zo’n optreden zie je de gezichtjes alert worden, en zelfs kinderen die nauwelijks kunnen bewegen, bewegen op de maat van de muziek. Een enorme voldoening voor de artiesten!

Jaarlijks geeft de muziekschool in alle drie de plaatsen een concert of spelen ze met groepjes in de straten. Kortom een geweldig initiatief, dat leeft bij de bevolking en waarvoor Maria Elena verantwoordelijk is (en waarvan ze ook wel eens slapeloze nachten heeft). Maar ze doet het “om iets terug te doen: “Ik heb kunnen leren door het programma en ik ben geworden wat ik nu ben door het programma en ik wil dat doorgeven.”

 

We zijn zeer onder de indruk van de professionele aanpak van de muziekschool en dit geweldige initiatief van “onze” Maria Elena. Aangezien ze nog wel wat steun kan gebruiken bij de aanschaf van instrumenten deden we  een aanvraag bij Wilde Ganzen.

 

Uw oude instrument, dat u niet meer gebruikt, voor dit doel afstaan, zou ook geweldig zijn!

 

 

Een dagje uit het leven van drie sponsorkinderen

Anderson (14) en zijn zusjes Emileidy (11) en Neroliza (7) zijn  alle drie doof. Ze gaan naar de dovenschool Santa Rosa en hebben het daar erg naar hun zin. Hun moeder bracht ze vier jaar geleden alle drie tegelijk naar deze school en verhuisde daarvoor naar Santo Domingo, ver van haar eigen woonplaats. Vader bleef daar achter, hij was het niet eens met moeder om te verhuizen om die reden.

Nu wonen ze achteraf, in een buitenwijk van Santo Domingo, in een klein stenen huisje met golfplaten dak. Er zijn  drie kamertjes, gescheiden door gordijnen. Het ene kamertje is voor Anderson, in het andere slaapt moeder met de beide meisjes in een krap tweepersoons bed. Het huisje ligt ingeklemd tussen andere soortgelijke huisjes. Het is een kwartier rijden achter op een brommer naar de eerste opstapplaats van de schoolbus, die ze naar Santa Rosa brengt. Ze staan om kwart voor vijf op, vertrekken om half zes en zijn ’s middags om  half vier weer thuis. Dan duiken ze eerst hun bed in. ’s Avonds wordt er gegeten, geholpen in het huis, huiswerk gemaakt en misschien gespeeld. Om half 10 is het dan meer  dan bedtijd.

Ze zijn geen uitzonderingen. Bijna alle leerlingen van dovenscholen moeten vroeg opstaan en gemiddeld anderhalf tot twee uur reizen voor ze op school zijn. Gelukkig gaat zijn de lessen vrijdags om 11 uur afgelopen.

 

Nadat we eerst de dove kinderen uit Nigua met de schoolbus hadden afgezet gingen we met dit drietal naar hun huis. Toen we bij ze thuis kwamen was daar tot onze verbazing niets te eten. Nu waren we onderweg al met hen gaan eten in de lunchroom van een warenhuis, dus honger hadden ze niet meer, maar dat kon moeder niet weten. Bovendien hadden we iets meegenomen voor bij de thee. Die was er niet maar het lekkers ging ook zo wel naar binnen.

Kortom: voor onze dove kinderen betekent naar school in het algemeen  lange dagen en weinig eten. Anderson van 14 maakte een lome indruk, had hoofdpijn en greep thuis meteen naar de pot met aspirine. Uit het uitblijven van  reacties van moeder en zusjes  maakte ik op dat ze daar aan gewend zijn. Het zou kunnen dat die hoofdpijn van hem  wordt veroorzaakt door honger, maar hij at niet veel bij de lunch. Hij is niet groot, zijn zus van elf is bijna even lang. Anderson lijdt aan een nierafwijking waardoor hij ook vaak niet lekker is. Er is nog een ander sponsorkind op Santa Rosa dat er ook aan lijdt. Er zijn geen medicijnen voor. Een niertransplantatie op latere leeftijd zou uitkomst kunnen bieden.  Zus Emileidy is een voorbeeldige leerlinge met talent voor tekenen Ze gaat dit jaar haar broer op school inhalen. Thuis is ze de rechterhand van moeder.

Het jongste zusje Neroliza is een en al bedrijvigheid en een stralende ondeugd.

Het  toetje rode gelatinepudding  was zo aantrekkelijk dat ze niet kon wachten tot ze haar bord rijst met boontjes en kip leeg had. Smachtend keek ze Fanny steeds aan om toestemming…..  Drie totaal verschillende kinderen  maar alle drie hebben ze veel zorg nodig. Voor deze werkloze moeder is dat een zware belasting.

 

    

Neroliza met haar toetje.                        Neriloza, Emileidy  en Anderson bij moeder thuis.

________________________________________________________________________________________________________

 

Voor 2017 is er de volgende extra hulp nodig:

  • Voor drie gezinnen in nood voedselhulp of huur van het huisje, per gezin € 60 per maand.
  • Sponsors voor 12 Haïtiaanse kinderen, pp € 35 per kwartaal
  • Sponsors voor 2 nieuwe dove kinderen, pp € 35 per kwartaal.
  • Sponsors voor drie nieuwe universiteitsstudenten.€ 10 p.m.
  • 6 Tablets voor dove middelbare scholieren. € 75 per stuk

 

  1. Eind september kunt u het rapport en korte informatie over uw sponsorkind verwachten. Voor de kinderen breekt nu weer de jaarlijkse spannende tijd aan…
  2. Gaat u verhuizen of bent u verhuisd? Vergeet het niet aan ons door te geven, anders loopt u onze post en dus ook het rapport mis.
  3. Als u betaalt via automatische incasso (heel fijn!) en het rekeningnummer van de bank is veranderd, geeft u dat svp ook door!
  4. Ons jaarverslag 2016 zal in juni op onze website verschijnen. U kunt daar ook de vorige jaarverslagen inzien.

 

 

Wilt u mij sponsoren?

Al heel veel jaren ben ik uw sponsorcontact  en ik hoop dat werk nog een tijdje te kunnen blijven doen. Natuurlijk heb ik ook andere hobby’s o.a.: ik loop en fiets graag. Vroeger hard, nu gewoon en het liefst buiten in de vrije natuur. Na het versturen van de nieuwsbrief gaan we twee weken wandelen in Spanje. Ook heb ik net als u mijn eigen angsten: hoogtevrees, al een leven lang… En die is er om te bevechten, daar streef ik naar. Daarom wil ik graag in Spanje de “Caminito del Rey” gaan lopen: een beroemd pad bij El Chorro, ten noordwesten van Malaga. Een verjaardagscadeau van mijn partner.

Ooit was het de gevaarlijkste wandelweg ter wereld. Sinds enkele jaren is het pad gerenoveerd en beveiligd. Het is een ca 8 km lange wandelweg, waarvan 3 km over een smal balkon dat in een  400m diep ravijn op 100m hoogte boven de rivier tegen de steile rotswanden is opgehangen. 3 Kilometer lopen, op een hoogte gelijk aan die van de Dom van Utrecht, terwijl op sommige plaatsen het plankier uit een glazen vloer bestaat, om meer van het uitzicht te kunnen genieten…. Die plekken vooral vrees ik, je kijkt dus zo de afgrond onder je voeten in. Ben ik niet goed in…..

Op 31 maart hoop ik deze uitdaging aan te gaan, helm op tegen eventueel vallend gesteente.  Eenmaal begonnen moet je doorgaan want er is geen weg terug op de Caminito! (Wat een verjaardagscadeau…)

 

 

Ik dacht:  als er dan toch een prestatie geleverd moet worden, kan ik me misschien daarbij wel laten sponsoren. Ik heb namelijk nog een fantastisch goed doel: de aanschaf van instrumenten voor de muziekschool “Fedujazz” van ons oud-sponsorkind Maria Elena. Jongeren uit arme milieus krijgen dankzij haar de kans door muziek  hun leven mooier te maken. We hebben voor dit doel nog

€ 1500 nodig..  Daarom ga ik, uw sponsorcontact, voor mijn 70ste verjaardag  voor de “hoge noot” de hoogte in! Leuk hè!  En spannend.

Daarom vraag ik: “Wilt u me sponsoren?”

                                                                            Maak dan svp uw bijdrage over op:

NL74RABO 0361 1205 08 t.n.v. Kinderhulp Dominicaanse Republiek.

                                              o.v.v  Hoge noot én uw mailadres

U krijgt dan via de mail een bedankje en bericht of het me gelukt is!

Fantastisch: Wilde Ganzen steunt deze actie!

Informatie: Facebook ,  www.kinderhulpdomrep.nl  , mail:  gea@domrep.nl

Met heel veel dank, vooral voor de steun aan uw sponsorkind(eren),

een mooie lente en een vriendelijke groet,

                                                                                                Gea Moser   

                         

 

===========================================================================

Kinderhulp Dom. Rep.               Secretariaat:                                    www.kinderhulpdomrep.nl

Bonendaal 30                                Bronkhorsterweg 15                                             gea@domrep.nl

7231 GH Warnsveld                    7221 AB Steenderen                      

0575- 527114/                             0575 – 549952

06 4924 4698                                                        

 

Bank: NL74RABO 0361 1205 08 Kinderhulp Dom. Rep.

 

ANBI                    www.kinderhulpdomrep.nl/schenking

Comments are closed.