Nieuws

Nieuwsbrief maart 2018

op maart 12, 2018
Reacties uitgeschakeld voor Nieuwsbrief maart 2018

Duurzame hulp door sponsoring van een kind verhoogt zijn/haar kans op slagen!

Beste  mensen,

De winter is nu langzaam aan het verdwijnen en het zonnetje stelt ons steeds minder teleur. Nog even en het is Pasen. Wat zou het fijn zijn als deze Pasen aan alle clichés kon beantwoorden.

Zo denken ze er in de Dominicaanse Republiek ook over maar het “Paasgevoel” betreft dan vooral de week vóór Pasen, de Goede Week. De kinderen hebben dan al vrij van school. Op sommige plaatsen is er ’s avonds een stille optocht met een thema uit het lijdensverhaal Meestal wordt er een kruis meegevoerd en lopen er Romeinse soldaten mee. Maar dit is vooral tijd voor de Grote Schoonmaak van je huis en….van het strand. Want ook hier is er in de winter met zijn wisselende temperaturen en onverwachte buien minder animo voor zon en strand. Maar Pasen vier je op het strand of langs de rivieroever met je familie, vrienden en kennissen en met muziek en meegebracht eten en drinken. Gewoon gezellig. We wensen ook u zo’n fijne en gezellige Pasen.

Dank voor uw post!

Met een enorme lading kerstpost vertrokken we eind januari naar Santo Domingo. Onze “koerier” die begin december zou vertrekken moest helaas van de reis afzien. Dat betekende voor ons zo’n grote hoeveelheid dat ik er een nieuwe tas voor moest kopen want je mag maar één stuk ruimbagage in het vliegtuig meenemen. We hadden van alle kinderen ook de foto van 2 jaar geleden laten afdrukken dus ze kregen én post én een foto. Blije gezichten!  Bij de tieners veel hilariteit om hun eigen foto. Zó stóm stonden ze er op….

Die foto’s hadden we meegenomen na een gesprek met een ex-sponsorkind vorig jaar. Ze vroeg om een foto en vertelde dat ze geen enkele foto uit haar jeugd had. Misschien moeten we daarom vaker foto’s meenemen.

Het maken van een portretje werd er gemakkelijker door. Je hebt een leuk contact, daarna wil je een foto maken en dan komt onmiddellijk de officiële pose met een strak gezicht als was het voor een pasfoto. De grotere meisjes niet: die stappen meteen in hun rol als “model”, draaien hun beste kant naar de camera, hand in de zij, hoofd zo schuin mogelijk en dan een mooie lach. Af en toe maken we een selfie met een sponsorkind, en wat zijn ze er bedreven in!

Soms is er een vader of moeder bij, als het sponsorkind buiten schooltijd moest komen of naar een andere school gaat.

We lachen wat af samen, en we hopen dat u blij bent met het resultaat. En wat zijn ze gegroeid en veranderd! Dat is werkelijk prachtig om te zien.

In het algemeen

Elk jaar komen we in de Dominicaanse Republiek en maken daar de reis langs alle projecten. Die reis is natuurlijk elke keer ongeveer hetzelfde. Toch vielen me deze keer aan aantal dingen op of gebeurden er dingen die het verschil maken:

* De verkeersdrukte is enorm, vooral in het zuiden waar in Boca Chica de grote containerhaven ligt. Er wordt nog niets gedaan om de CO₂- uitstoot te beperken. Ronkende (vracht)auto’s met dikke zwarte wolken uitlaatgassen zijn heel gewoon. Toch wordt er steeds meer op (Europees) gas gereden: veel goedkoper dan benzine.

* In dit drukke verkeer rijden de brommertaxi’s vaak roekeloos hard. Met alle gevolgen van dien. In twee maanden tijd is er van ons sponsorprogramma een vader verongelukt, zijn er twee vaders voor hun leven invalide geworden en kreeg een moeder een aanrijding waardoor ze naar het ziekenhuis moest. En ook dat laatste was een ramp want ze kon die ziekenhuisopname van één nacht niet betalen waarna ze nog twee nachten werd “vastgehouden”. Dankzij onze bijdrage kon ze na drie dagen naar huis. En tenslotte sponsorkind Eridania uit Boba ligt nu na een ongeluk in het ziekenhuis met nare verwondingen.

* Dit brengt ons ook op het volgende feit: de moedersterfte in de Dominicaanse Republiek staat op de  5e plaats van het Midden- en Zuid-Amerikaanse continent. In ongeveer 85% van de gevallen zijn de oorzaken: discriminatie naar ras, naar sociale klasse, naar verzekering en inkomsten. Wie niet kan betalen wordt soms helemaal niet geholpen. Dit is niet iets waar het land trots op kan zijn dus er zullen nu maatregelen vanuit de overheid volgen.  Het is ook de reden waarom we regelmatig gevraagd worden te helpen bij de betaling van ziekenhuiskosten. Het gaat dan vaak om in verhouding kleine bedragen, tot ongeveer € 200.

* Veel Haïtiaanse families trekken elke dag met het hele gezin erop uit om langs het strand of de straat te venten. Vaak gaan hun kinderen niet naar school. Gaan ze wel, dan is het hun taak na school en in het weekend.

* Er is veel emigratie van jonge Dominicanen naar o.a. Chili. Er is veel migratie vanuit Venezuela, ook naar de Dominicaanse Republiek. Naast de groep arme Haïtianen komt daar nu een groeiende groep van gevluchte Venezolanen bij.

* De middenklasse groeit en de uitbreiding van steden met eenvoudige villawijken en flatgebouwen is groot. Aan die uitbreiding van de middenklasse hebben ook wij met ons sponsorprogramma bijgedragen. Het bewustzijn groeit onder deze groep ex-sponsorkinderen dat ook zij nu een stukje verantwoordelijkheid naar de nieuwe generatie hebben. Daar zal ook ons programma met name in Nigua in de komende jaren op gericht zijn.

*Van de schade van de orkanen en de overstromingen van vorig jaar is gelukkig niet veel meer te zien. Onderweg zien we frisgroene rijstvelden. In Boba zijn er enkele huisjes bij gebouwd en die zijn fleurig geschilderd. Je ziet bij andere huizen nog wel hoe hoog het water gestaan heeft. En langs  kusten en sommige rivieroevers is het nog een rotzooi van toen aangespoelde zaken. Rotzooi, hout, plastic en nog eens plastic..

Onze kinderen, onze projecten.

Het geeft ons enorm veel voldoening te zien dat de kinderen het goed maken, dat ze er gezond uitzien, dat er vooruitgang/verbetering/groei te zien is, vergeleken  met de vorige keer. Dat is ook het leuke van ons programma: je volgt kinderen in hun ontwikkeling en ziet in veel gevallen dat het goed gaat. Geweldig dat u als sponsor daaraan bijdraagt en we hopen dat u dat ook op de foto van uw sponsorkind kunt zien!

Er zijn uitzonderingen en daar proberen we ook met al wat in onze macht is iets aan te doen. Soms sta je helaas machteloos. Dat is nu het geval met twee sponsorkinderen. Een van de twee heeft dringend een donornier nodig, zijn toekomst is onzeker. En het andere? Ondanks alle medische onderzoeken groeit dit meisje niet en ze vermagert. De oorzaak is duister.

Enkele gezinnen baren ons nog steeds veel zorgen, zoals dat van de moeder van het ongeluk. Haar man is ongeneeslijk ziek en ver weg, in Chili. De oudste jongen moet nu werken op de markt en mag niet meer naar school.

Extra voedselhulp is hier hard nodig.

 

 

We willen graag de ervaringen van de reis langs onze projecten met u delen. We beginnen met het laatste project: project 9 – de school EZOPA in de hoofdstad.

  1. School EZOPA in Santo Domingo

Deze school (van de Nederlands/Dominicaanse organisatie met die naam) is gevestigd in de wijk Villa Mella, een uur rijden vanuit het centrum van de hoofdstad. Het is een wijk met heel veel Haïtiaanse gezinnen. Precies, gezinnen die met z’n allen erop uit trekken om langs de straat te venten. Toch willen ook deze ouders graag dat hun kinderen naar school gaan. 20 Kinderen konden er vorig jaar dankzij een groot aantal nieuwe sponsors op school EZOPA geplaatst worden, helaas de oudste jongen mag niet meer en moet nu werken.

20 Kinderen, en Ezopa deed er nog een paar bij. Het is fijn ze allemaal weer te zien! Ook nu zitten er weer moeders te wachten die graag hun kind willen opgeven zodat ze met uw en onze hulp naar school kunnen. Misschien dat iemand die dit leest denkt: ik kan voor nieuwe sponsors zorgen zodat ook deze Haïtiaanse kinderen naar school kunnen…dat zou geweldig zijn! Ze verdienen het zo, deze kinderen! Neem even contact op, mail, bel, WhatsApp of schrijf….

1.Nigua, Colegio tecnico Padre Zegri

Al jarenlang verblijven twee zusjes uit Nigua in het meisjestehuis in Baní. Nu hebben we er voor dat tehuis plotseling drie kandidaten bij. Een meisje alleen, en twee zusjes. In beide gevallen is de moeder overleden en kan de familie de zorg voor de kinderen niet aan. In het ene geval gaat het om een oude grootvader en bij de anderen een aan HIV lijdende stiefvader. Andere familieleden zijn niet beschikbaar.

We zijn geen voorstander van kinderen in tehuizen. De zorg is er goed maar het ontbreken van familie, een vorm van aandacht en gehechtheid, geeft de kinderen verdriet. En dat kan lijden tot ongewenst gedrag. Toch moeten we aanvaarden dat zo’n tehuis tenminste een oplossing is,  beter dan zwerven langs de straat. Het tehuis verwacht van ons de (financiële) steun die ze nodig hebben voor een kind. De “familiebijdrage” is € 30 per maand. Dat is bijna drie keer ons sponsorbedrag. Twee sponsors voor één meisje in een weeshuis lijkt ons daarom op zijn plaats.

 

Succes opleiding Verpleegkunde, moeilijkheden verdere studie

Vier jaar geleden haalde Yesenia  haar diploma aan de Padre Zegri, en met een beurs voor “Excellente arme studenten” begon ze aan de studie Geneeskunde. Ze is nu in haar 3e jaar. Probleem: haar ouders kunnen haar vervoerskosten niet meer opbrengen. 6 dagen in de week moet ze naar de hoofdstad, soms naar de universiteit, soms naar een ziekenhuis aan de andere kant van de stad. Wekelijks geeft ze € 12,50 aan bussen uit. Wat nu? In ons Universiteitsfonds, Yesenia! We hopen dat je een hele goede dokter wordt!

En dat u met uw bijdrage helpt…

 

De eerste afgestudeerden van de opleiding verpleegkunde (Bachillerato Enfermeria) in Nigua zijn erg succesvol. Ze hebben of allemaal een baan of ze studeren, en enkelen doen allebei. Daar zijn we natuurlijk erg blij om!

Toch zijn de moeilijkheden niet helemaal weg:

Yesenia is niet de enige met dit probleem. Ook op de andere projecten horen we vaak dat de universiteitsstudenten, zelfs als ze een beurs hebben, het vervoer niet meer kunnen betalen. Ons Universiteitsfonds blijft daarom nog erg noodzakelijk. Er zijn ongeveer 14 universiteitsstudenten in ons programma. Mocht uw sponsorkind universitair studeren en u kunt het opbrengen, zou u dan iets extra’s willen doen? Heel veel dank!

Niet studeren, niet naar school: baseball en nog eens baseball…..

Onze equipoleden in Nigua vertellen dat het ronselen van jongens voor de baseballacademie werkelijk een gevaar voor de jeugd is geworden. Jongens die hele dagen trainen, hun school verwaarlozen en dan afhaken. Soms worden ze gekozen voor die academie maar de meerderheid, ook van die academiestudenten, zit na verloop van tijd met lege handen:  geen gouden baseballtoekomst ondanks al het trainen, geen diploma, geen werk. Aangezien dit een landelijk probleem is komen er nu strengere eisen aan de baseball-academie: de jongens moeten óók hun diploma halen. Die eis was er altijd al, maar er werd niet gelet op de naleving. Daar komt  nu verandering in.

Ook wij hebben in ons programma jongens die stoppen met hun middelbare school, vooral in Nigua waar veel baseballtalent vandaan komt en waar in de buurt een academie is. Ouders hebben vaak weinig invloed op hun –soms talentvolle- baseballspelende zoons.  Straatjongens, die rondhangen en gemakkelijk vervallen tot criminaliteit is het resultaat. Geweldig dat er mondiaal meer aandacht en middelen zijn voor meisjes om te studeren. Mondiaal meer aandacht voor het stimuleren van studeren door jongens is ook hard nodig.

De foto’s

Wat is het leuk werk, dat fotograferen van de kinderen! En wat is het leuk om ze blij te maken met een eigen foto en post! Het werk loopt als een trein en na twee dagen fotograferen hebben we bijna iedereen voor de lens gehad. Alleen enkele zieken zijn er niet. Daarvan moet Fanny de foto dan nasturen. We hopen dat ook u blij bent met de foto’s!

Deze oude shirts van een voetbalvereniging mochten we meenemen naar Nigua, voor onderlinge wedstrijdjes op school.  De gymleerkrachten waren er blij mee!

Natuurlijk zijn er kinderen ziek (veel griep!), verhuisd en een enkele is gestopt met de school. Gelukkig hebben we maar heel weinig uitval als gevolg van zwangerschap. We weten: elke tienerzwangerschap is er een te veel. Toch was directrice Onelia van de dovenschool Santa Rosa niet ongerust over het samenwonen en moeder worden van een van de dove meisjes uit ons programma. Haar vriend was wat ouder, óók doof, hij komt uit een goed gezin, het is een goede relatie en beiden kunnen werken op het bedrijf van (schoon)vader. Dat het hun goed moge gaan….

2 – Escuela nacional de Sordos in San Francisco de Macoris

Als er één school de hoofdprijs verdient voor het creëren van een goede sfeer en het voorbereiden en begeleiden van de leerlingen op een plek in de samenleving is het wel deze school. De betrokkenheid van de docenten bij hun leerlingen is enorm. Elk bezoek aan de school is daarom ook een feestje.

Minpuntje: de school ziet geen kans de intellectuele kwaliteiten van de leerlingen op het peil te krijgen dat we van andere dovenscholen gewend zijn. Maar de vraag is welke leerlingen op den duur beter af zijn?

Deze keer maakten we kennis met de docent Creatieve vakken, in dit geval Tekenen en Schilderen. Zijn enthousiasme spat eraf,  hij inspireert zijn leerlingen en weet ze goede technieken bij te brengen. De resultaten zijn er dan ook naar. We krijgen een fraai opgeschilderde fles als aandenken mee naar huis. Die fles werd ons overhandigd na een korte presentatie “ Holland ontmoet de Dominicaanse Republiek” Daarbij zet een van de leerlingen een jeugdige replica van mij neer: hoedje, jurk, rugtasje, heel overtuigend. Ze ontmoet een meisje in Dominicaanse dracht en samen besluiten ze  verder te gaan in de zorg voor dove kinderen… Leuk om jezelf zo heerlijk jong en onbevangen weergegeven te zien!

Na afloop van de presentatie kregen alle kinderen en docenten een maaltijd aangeboden. Normaal gebeurt dat twee keer in de week, op de dagen dat de oud-leerlingen ’s middags voor cursus komen.

 

 

 

 

 

 

 

Wat wij op deze school doen:

Mede financieren van:

  • het dagelijkse transport van de leerlingen.
  • die twee warme maaltijden per week
  • twee extra docenten voor creatieve vakken
  • uniformen en leermiddelen.

Namens het hele docentencorps:  Muchas, muchas gracias!

3Escuela nacional de Sordos CESSA in Boca Chica

Ook hier is een prijs te vergeven: de hoofdprijs voor opofferingsgezindheid en toewijding voor alle docenten van deze school.

Ze hebben nu, in februari, 5 maanden gewerkt en (hoera, hoera) het Ministerie heeft op 5 februari eindelijk 3 maanden achterstallig salaris uitbetaald ! Als de maand om is, is het Ministerie weer 3 maanden achter…

De docenten krijgen van ons elke maand een voorschot en ze lenen bij ouders, familie en soms zelfs een bank om hun verzekeringen en huur en soms het eten voor hun gezin te kunnen betalen….

Leerkrachten in het onderwijs? Een moderne versie van slavernij.

CESSA gaat tot de 5e of 6e klas van de basisschool. Daarna gaan de leerlingen naar Santo Domingo om op de Nationale Dovenschool aldaar hun basisschooldiploma te halen en als ze kunnen ook dat van de middelbare school (“Bachillerato”). Maar voor de foto waren deze oud-leerlingen ook aanwezig en het was een vreugdevol en hartelijk weerzien.

We waren ook op 14 februari op deze school en mochten aanwezig zijn bij de viering van Valentijnsdag. Die staat in dit land vooral in het teken van vriendschap en niet stille liefde of verliefdheid. Alle kinderen mochten die dag iets roods aan. Ze maakten ieder een mooie Valentijnskaart en daarna kwam het spel: trek een naam uit de zak bij de juf. Dat kind geef je jouw kaart, met een omhelzing. Daarna gaat die met zijn eigen gemaakte kaart verder. Het was erg aandoenlijk om te zien hoe hartelijk sommige kinderen elkaar omhelsden. Ook dat er soms  combinaties  die aan beide kanten moeite kosten. Na zo’n omhelzing klonk er een oprecht applaus. Wat een geweldige les in vriendschap! En natuurlijk kregen ook wij een kadootje: een zelf gemaakt vriendschapsbandje voor de padrinos. Misschien bent u een van de gelukkigen!

 

 

 

 

 

 

 

 

5  – Nagua

In Nagua hebben we op drie plaatsen een klein project dat rond een huiswerkschool gesitueerd was: de wijken Boba de Nagua, David en Las Quinientas.

De situatie in onderwijsland is nu zo dat de kinderen geen halve maar een hele dag, (van 8 tot 16.00u.) naar school gaan. Op school krijgen ze een maaltijd en er wordt gelegenheid gegeven huiswerk te maken. Daarmee vervalt de noodzaak van een huiswerkschool. In Boba en in David zijn daarom de huiswerkscholen al opgeheven. In Las Quinientas stoppen we met ingang van het nieuwe schooljaar met de huiswerkschool. We blijven de kinderen van ons programma in Nagua volgen maar zullen geen nieuwe aannemen. Onze contactpersonen van Boba en David blijven, die van Las Quinientas gaan zelf op een andere manier verder. Daarom hebben we Odile Horjus, die woonachtig is in de DR bereid gevonden het een en ander te coördineren. Van David is onze contactpersoon Mathilda al ingetreden tot de groep van overgrootouders, daarom is het goed dat Odile  haar bij zal staan. Mathilda doet het overigens met nog evenveel plezier en enthousiasme als altijd.

Dat we allen zulke energieke en vitale 80+-ers mogen worden!

Wat vaak opvalt bij het fotograferen: Wat is het gezin erop vooruit gegaan. Komt dat door onze hulp? Vast, want die hulp is voor veel gezinnen net het verschil tussen leven en overleven. Zoals bijvoorbeeld voor de familie Salazar: vader, moeder, 6 jonge kinderen. Voor vader die straatverkoper is,  is het haast onmogelijk voor 8 personen de kost te verdienen en dan nog de huur van het huisje en de school voor de kinderen te betalen. Daarom krijgen zij, met nog enkele andere gezinnen, een (tijdelijke) maandelijkse voedselhulp. Bovendien zitten  drie kinderen van dit gezin in ons sponsorproject. En dat samen, ja, dat kan nu net het verschil maken tussen het redden en niet redden als gezin. Daar staan we voor met ons programma: dat de kinderen naar school gaan en in hun familie kunnen blijven wonen.

Daarom kijk ik trots naar die foto van moeder Salazar en haar kinderen: wat zien ze er goed uit en wat zijn ze gegroeid! Wat een verschil met twee jaar geleden toen je de honger in de ogen van de jongens zag.

6 – San Pedro de Macoris, school Santa Clara

Het gaat goed met de groep meisjes die hier nog in ons programma zitten. We hebben maar één zorg: met kleine Camilla, niet op deze foto, gaat het niet goed. Extra zorg, voedsel en aandacht wordt gevraagd  van onze contactpersoon Miguelina!

Van twee van deze meisjes is het huis niet veilig en een van de meisjes heeft dat helaas op een schokkende wijze ondervonden. Miguelina maakt er werk van. Misschien kunnen we helpen.

  1. Jongenstehuis ENED (“Entre nous et demain”) in Boca Chica

Dit tehuis heeft er een bovenverdieping bijgekregen. Dat biedt de mogelijkheid om de oudere jongens (tussen 15 en 18 jaar) die woonden in “CASA 2”, , terug te halen naar het eerste huis. Op die manier kan er bespaard worden op huurkosten. Tegelijkertijd ziet Ened uit naar een extra huisvesting in Santo Domingo, om hun studenten goedkoop en dicht bij de universiteit te laten wonen. Ook hier speelt het probleem van de dagelijkse vervoerskosten vanuit Boca Chica.

Er is een nieuwe groep jonge kinderen bijgekomen. Dat betekent dat een andere groepje er niet meer is. Dat is met veel hartzeer gegaan, vertelt Pauline, de enthousiaste Franse vrijwilligster en coördinatrice. Ened moet de adviezen van de Dominicaanse Jeugdzorg (“Conani”) volgen en daar zijn ze het vaak niet mee eens. Kinderen worden teruggeplaatst naar familieleden zonder dat er goed onderzoek gedaan is of de situatie daar veilig is. En dat het vaak niet zo is, is al enkele keren gebleken. Dan is er helaas niets meer te redden en zijn de kinderen verdwenen. Dit brengt de nodige emoties met zich mee. We spreken af dat we nu voor ons programma alleen jongens opnemen waarvan zeker is dat ze kunnen blijven want ook voor onze sponsors zijn die snelle wisselingen niet goed.

Van de zes nieuwe kinderen kunnen we er dus maar twee meenemen…

Pauline heeft in februari 2 jaar volgemaakt als vrijwilligster bij het tehuis. Ze gaat terug naar Frankrijk en ENED neemt voorlopig geen nieuwe vrijwilligsters meer: niet iedereen is geschikt en het kost veel tijd iemand in te werken, die dan weer gaat…. Maar Pauline deed het fantastisch en wordt door de jongens als de moeder van Ened gezien.

Het mag een wonder heten hoe geweldig de jongens zich, met alle trauma’s die ze opliepen, ontwikkelen tot gedisciplineerde, aardige  en goede leerlingen. Dat ze überhaupt kunnen leren met zo’n achtergrond! Maar: Ondanks alle goede zorgen merk je toch dat de jongens hun echte moeder en familie missen…

8Escuela de Sordos Santa Rosa in Santo Domingo

Santa Rosa heeft het stadium een “schooltje” te zijn allang achter zich gelaten. Sinds de school een bovenbouwafdeling (middelbare school) heeft is er ook daadwerkelijk een verdieping bovenop gezet. De afwerking is bijna klaar. De “bachilleros” (middelbare scholieren) zullen hier les krijgen en er zal een bibliotheek én een mediatheek in gehuisvest worden. Voor doven zijn de onderwijsmogelijkheden via de digitale weg enorm toegenomen en dat wordt weerspiegeld in de schoolresultaten van de leerlingen.

Zo’n uitbreiding kost natuurlijk enorm veel geld en wordt niet alleen bekostigd door het Ministerie van Speciaal Onderwijs. De school heeft een actief bestuur dat op landelijk niveau veel voor elkaar krijgt. Met geweldige resultaten voor de leerlingen. Het schoolgeld is hoog (bijna € 25 per maand voor de bovenbouw) en dat is voor veel ouders niet op te brengen. Zij betalen dan naar vermogen. Wij proberen met de ouders samen toch het volledige schoolgeld te betalen want ook hier bekostigt het Ministerie niet alle docenten, laat staan alle middelen.

 Behalve aan leren besteedt Santa Rosa ook veel aandacht aan creatieve vakken. De leerlingen kunnen zelfs  dansles krijgen. Buiten zien we wat de oudere kinderen zo al op het speelveld tijdens een gymnastiekuur doen: touwtrekken, basketbal, een menselijke piramide bouwen etc.

Een knap staaltje van evenwicht en samenwerking! Alles wordt meteen vastgelegd op een mobieltje en met veel hilariteit daarna door de groep bekeken.

 

 

 

Na de rondleiding door het nieuwe gedeelte is er een verrassing voor de middelbare scholieren. De school schrijft hen een tablet voor maar wie kan dat betalen? Niet de ouders van onze leerlingen. Maar gelukkig hebben ze u, padrinos! Dank voor uw goede gaven, want nu is er voor alle bovenbouwleerlingen van ons programma een tablet. Ze kunnen nu hun huiswerk beter maken en bij Wiskunde bijv. alle tabellen raadplegen. De groep werd uitgenodigd in de kamer van de directrice. Natuurlijk wisten ze  niet wat er ging gebeuren en ze stonden daar wat stijfjes en gespannen op een rij te wachten. Brahian, die al een tablet had gekregen via z’n sponsor, mocht helpen met uitdelen.  Ze waren helemaal beduusd van zo’n cadeau!

Het fotograferen van de kinderen was ook hier weer een feestje.  Ze waren zo blij met hun post en hun foto! Een van de kinderen zullen we waarschijnlijk nooit meer fotograferen: 15-jarige Deremy lijdt aan een nierziekte, gerelateerd aan zijn doofheid. Hij moet drie keer per dag dialyseren. Een donornier is zijn enige kans om te overleven. Erg triest.  In ons programma zijn nog drie kinderen met deze vorm van doofheid en nierziekte, maar zij hebben het in een minder ernstige vorm.

 

Nieuwe kansen voor dove jongeren: De Escuela taller in Santo Domingo

Niet alle jongeren kunnen naar het bachillerato, niet alle jongeren willen na het bachillerato naar de universiteit. De Escuela taller (letterlijk de “Werkplaats- school”) biedt de mogelijkheid een goed vak te leren en dat te combineren met helpen bij de restauratie van een monument, in dit geval een 16e -eeuws klooster in de binnenstad. In de vorige nieuwsbrief kon u daar al iets over lezen.  Het is een initiatief van het Ministerie van Arbeid. Naast een vergoeding voor het vervoer (belangrijk!) wordt ook een klein loon betaald. Kortom: een aantrekkelijke mogelijkheid voor jongeren die net van school zijn of al langdurig werkloos. Na ons bezoek vorig jaar was ik erg onder de indruk, alleen jammer dat onze dove leerlingen wegbleven. Hoe anders is het nu: maar liefst 20 dove jongeren, zowel van Santa Rosa als van CESSA in Boca Chica gaan hier naar school! Bijna de helft van de cursisten is doof en dat stelt wel even andere eisen aan de docenten, allen professioneel opgeleide vakmensen. Als we rondlopen met coördinatrice Inez Rosario, komen we onze leerlingen op allerlei plaatsen tegen. Dat doet goed!

Wat ook goed doet: dankzij  twee donaties konden we de school voorzien van een nieuwe pottenbakkersoven! Inez is er ontzettend blij mee! Een nieuwe elektrische pottenbakkersdraaischijf is onderweg. Nu kan de keramische afdeling opnieuw worden ingericht en kunnen er leerlingen voor aangetrokken worden. Weer een mogelijkheid erbij om een oud vak nieuw leven in te blazen! De school kreeg in de afgelopen jaren wel eens een oven of schopdraaischijf, maar die waren altijd oud en versleten en al gauw kapot….

Gracias voor deze donaties!

Een van deze donaties kwam tot stand door giften bij een afscheid na het bereiken van de pensioenleeftijd. Misschien een ideetje? Neem dan even contact op met ons.

 

U begrijpt dat onze hulp nog steeds voor veel gezinnen en kinderen hard nodig is. Onze mensen daar, en de vrijwilligers hier zorgen samen dat uw hulp gebruikt wordt waar die voor bedoeld is. Samen bouwen we aan een betere wereld voor nu en voor straks. Dank! Muchas gracias!

                                                                    Laten we doorgaan!  Seguimos!

 

                                                                                    Namens ons allen, Gea Moser

Comments are closed.